Więcej drzew

Żadna brytyjska roślina nie żywi większej liczby owadów roślinożernych.

Nazywa się dębem białym, ale jego kora jest zwykle jasnoszara.

Jego liście często zostają na drzewie jesienią i pozostają do wiosny.

Jego pąki są czarne jak smoła, co odróżnia go od większości innych gatunków jesionu.

Wiele z tych drzew dzieli jeden system korzeniowy i działa jak jeden żywy organizm.

Jedyna sosna rodzima dla północnej Europy, dobrze rośnie nawet za kołem podbiegunowym.

Klon świerka pospolitego rośnie z jednego systemu korzeniowego, a jedna jego część szacowana jest na 9550 lat.

Iglasty drzew, który co zimę gubi igły.

Ludzie sadzą to drzewo od co najmniej 3200 lat.

Pod cisem gęsty, zimozielony baldachim nie zostawia miejsca dla konkurentów.

Rośnie szybko, nie mając słabego drewna, które zwykle towarzyszy szybkiemu wzrostowi.

Jej białe kwiaty pachną cytryną i cytronellą i mogą mieć do 30 cm średnicy.

Jej łuskowate liście mogą utrzymywać się na drzewie do 24 lat.

Żywe drzewo, identyczne ze swoimi przodkami z późnej kredy.

Starożytni rzymscy żołnierze jedli przed bitwą kaszę z kasztanów.

Pod nim rośliny często nie chcą rosnąć, bo opadłe liście i łupiny wydzielają naturalny herbicyd.

Świeżo cięte drewno teku pachnie skórą.

Jego korzenie przyporowe mają łączną długość 50 m, z czego część jest pod ziemią.

Większość jednoliściennych nie tworzy słojów rocznych, ale to drzewo ma strefy wzrostu jak drzewo.